W Maroku ludzie zazwyczaj podchodzą do wszystkiego ze spokojem. Podobnie jak w pozostałych częściach Afryki, tempo życia wyznacza tu nie czas, lecz ludzie, którzy dostosowują je do swoich potrzeb. Dziś jednak cały kraj ogarnęła nieustanna gorączka. Maroko pędzi w stronę mundialu 2030, który zorganizuje wspólnie z Hiszpanią i Portugalią.
Gorączkowe tempo rozbudowy infrastruktury kontrastuje z irytującą powolnością prac na pięciokilometrowym odcinku kolei łączącym lotnisko w Casablance z centrum miasta. Przy torach, gdzie pociąg porusza się wolniej niż człowiek idący pieszo, dziesiątki robotników pracują w intensywnym jesiennym słońcu, aby transport stał się szybszy i sprawniejszy.
To samo dotyczy stadionu Hassana II, którego marzeniem i celem jest goszczenie finału, wyprzedzając pod tym względem Santiago Bernabéu.
Wszystko wskazuje na to, że jeśli Gianni Infantino pozostanie na czele FIFA, zaszczyt ten przypadnie zupełnie nowemu stadionowi w głównym ośrodku gospodarczym Maroka. Jego planowana pojemność, wynosząca 120 000 widzów, byłaby potężnym atutem w tej rywalizacji, ale oczywiste jest, że ostatecznie decydujące znaczenie będą miały wpływy polityczne.
Clairefontaine Maghrebu
Pewne jest, że Marokański Związek Piłki Nożnej niestrudzenie pracuje nad poprawą poziomu krajowego futbolu. Próba przekonania Lamine’a Yamala — gdy był jeszcze nastolatkiem — do reprezentowania kraju ojca to tylko jeden z przykładów jego obecnych działań. Obecnie około 75% zawodników powołanych przez selekcjonera Mohameda Ouahbiego urodziło się poza Marokiem. Większość przyszła na świat we Francji, Hiszpanii, Holandii i Belgii, ale zachęcono ich również do wyboru reprezentacji rodziców ze względu na niższy poziom rywalizacji.
Wyjątkiem jest Ayoub Bouaddi, który występował we francuskich reprezentacjach na każdym szczeblu młodzieżowym, zanim zdecydował się zagrać dla Maroka na mundialu 2026. Znaczenie miała również rozbudowa infrastruktury w kraju. Perłą w koronie jest Kompleks Sportowy im. Mohammeda VI w Salé, otwarty w grudniu 2019 roku i zajmujący ponad 30 hektarów na obrzeżach lasu Maâmora.
To ogromny kompleks, często porównywany do europejskich ośrodków szkoleniowych, takich jak Clairefontaine we Francji, choć pod względem nowoczesności i technologii przewyższa swój francuski odpowiednik.
Zdaniem byłego selekcjonera Vahida Halilhodzicia jest to "zdecydowanie najlepszy ośrodek techniczny na świecie, pięć razy lepszy od Clairefontaine pod względem boisk, personelu medycznego, basenów i wyżywienia". Warto również pamiętać, że Real Madryt, prowadzony przez Carlo Ancelottiego, wybrał ten kompleks na bazę podczas Klubowych Mistrzostw Świata, które wygrał w lutym 2023 roku.
Krytyka społeczna
Jednak dążeniu do zorganizowania niezwykłego wydarzenia, które ma sprawić, że każdy zakątek rozległego kraju silnie związanego z europejskimi rynkami będzie prezentował się znakomicie, towarzyszy znaczne niezadowolenie społeczne. Hasło będące mottem protestów na ulicach i w mediach społecznościowych — ujęte w słowach "Nie chcemy mundialu, chcemy opieki zdrowotnej" — oddaje istotę tego niezadowolenia.
Społeczeństwo, szczególnie młodzi ludzie, domaga się większych nakładów na publiczną opiekę zdrowotną, ponieważ w wielu szpitalach odnotowano poważne braki, a także niedobory energii.
Kilka lokalnych społeczności poinformowało również o przymusowych eksmisjach i utracie domów bez odpowiedniego odszkodowania. Dążeniu do poprawy jakości infrastruktury z myślą o globalnym wydarzeniu towarzyszy pogorszenie jakości życia klasy średniej. Podobną sytuację obserwowano w Republice Południowej Afryki i Brazylii, które gościły mundiale w 2010 i 2014 roku.
Spacerując po Casablance, można natknąć się na pięciogwiazdkowe hotele, przed którymi luksusowe samochody można wynajmować na minuty.
Od medyny dzieli je zaledwie pięć minut spacerem, a tam warunki sanitarne i higieniczne są prymitywne. Chociaż piłka nożna cieszy się w kraju ogromną popularnością, krytyka nie jest wymierzona w sam sport, lecz w wykorzystywanie wielkiego wydarzenia jako "wizytówki" kraju kosztem opieki zdrowotnej i edukacji obywateli. Wielu z tych samych obywateli zrobi jednak wszystko, by wypełnić stadiony, gdy nadejdzie chwila prawdy.