Serb, który w tym tygodniu kończy 39 lat, nie jest już taką nie do ruszenia postacią jak kiedyś, a jego słynna wytrzymałość coraz częściej budzi niepokój w sporcie zdominowanym przez młodszych, dynamicznych rywali.
Pytanie nie brzmi już tylko, czy zdoła wygrać kolejny Roland Garros, ale jak dalej dostosowuje swoją grę i nastawienie, by przeciwstawiać się naturalnemu upływowi lat.
Chociaż jego kalendarz startów jest bardziej selektywny, a podejście bardziej pragmatyczne, Djoković przyznał, że chciałby mieć więcej czasu na grę na mączce przed przyjazdem do Paryża.
W 2026 roku wystąpił tylko w trzech turniejach, a jedyny mecz na mączce przegrał z chorwackim kwalifikantem Dino Prizmiciem podczas tegorocznego Italian Open.
Djoković wycofał się z turniejów w Miami, Monte Carlo i Madrycie, zmagając się z kontuzją barku – opatrunek był widoczny podczas jego krótkiego pobytu w Rzymie.
"To nie jest idealne przygotowanie, szczerze mówiąc", powiedział Djoković, który będzie rozstawiony z numerem trzecim na Roland Garros.
"Nie pamiętam, kiedy ostatnio w ciągu ostatnich kilku lat miałem przygotowania bez żadnych problemów zdrowotnych czy fizycznych przed turniejem. Zawsze jest coś. To nowa rzeczywistość, z którą muszę się zmierzyć".
To szczere wyznanie zawodnika, który zbudował swoją karierę na skrupulatnym planowaniu i fizycznej odporności, a teraz musi stawić czoła realiom starzejącego się organizmu.
"To frustrujące", przyznał. "Jednocześnie to moja decyzja, by nadal rywalizować w takim stanie i w takich warunkach".
Dorobek Djokovicia na Roland Garros pokazuje, dlaczego nie można go lekceważyć. Brak broniącego tytułu dwukrotnego mistrza Carlosa Alcaraza to kolejny atut po jego stronie.
Jako trzykrotny triumfator Roland Garros i jeden z nielicznych, którzy regularnie sprawiali problemy Rafaelowi Nadalowi na tej nawierzchni, Djoković od porażki w trzeciej rundzie w 2009 roku za każdym razem docierał co najmniej do ćwierćfinału.
"Widzę, czego mi brakuje"
Jednak wymagania fizyczne gry na mączce są bezlitosne, a Djoković doskonale zdaje sobie z tego sprawę.
"Widzę, czego mi brakuje", przyznał. "Spóźniam się o pół kroku. Zdecydowanie nie jestem tam, gdzie chciałbym być, by grać na najwyższym poziomie i walczyć o najwyższe cele".
Ostatnie sezony pokazały też, jak trudno utrzymać szczytową formę przez dwa tygodnie wielkoszlemowego turnieju. Mecze, które kiedyś przechylały się na jego korzyść, teraz wymagają pełnej koncentracji od pierwszej do ostatniej piłki.
Jego przygotowania, co sam otwarcie przyznaje, mają swoje ograniczenia. "Trenuję ciężko. Trenuję tyle, na ile pozwala mi ciało", powiedział. "A jak to się przełoży na kort, to już naprawdę nieprzewidywalne".
Jednak Djoković jest jednym z zaledwie dwóch tenisistów, którzy w tym sezonie pokonali będącego w znakomitej formie faworyta do tytułu Jannika Sinnera, kończąc jego panowanie w Australian Open.
W styczniowym półfinale Djoković rozegrał, jak sam określił, jeden z najlepszych meczów dekady, pokonując Włocha po pięciosetowym boju, napędzany przez tych, którzy już go skreślili.
"Nigdy nie przestałem wierzyć. Nigdy nie przestałem wierzyć w siebie", mówił wtedy były lider rankingu.
"Wielu ludzi we mnie wątpi. Widzę, że nagle pojawiło się wielu ekspertów, którzy chcieli mnie już wysłać na emeryturę albo robili to wielokrotnie w ostatnich latach. Chcę im wszystkim podziękować, bo dali mi siłę. Dali mi motywację, by udowodnić im, że się mylą".
Djoković przegrał później z Alcarazem w finale – i od US Open 2023 nie powiększył swojego dorobku wielkoszlemowego – ale byłoby nierozsądnie znów go skreślać, co już wielokrotnie udowadniał.