Hiszpania
Dominacja w posiadaniu piłki
Nic nowego – La Roja po prostu stara się zdominować mecz poprzez utrzymywanie się przy piłce. To logiczne: przeciwnik bez piłki nie stanowi zagrożenia. Spośród wszystkich drużyn, które dotarły do 1/8 finału i rozegrały co najmniej pięć spotkań, Hiszpania ma najwyższą średnią posiadania piłki na turnieju (63,86%). Tym razem jednak plan może nie zadziałać, a przynajmniej jego realizacja będzie bardzo trudna.
Rywal z Argentyny również świetnie radzi sobie w tym aspekcie, stosując podobną strategię. Jest w tym tylko nieco mniej skuteczny (średnie posiadanie piłki 60,72%). O wszystkim może więc zadecydować to, kto lepiej odbiera piłkę przeciwnikowi.
W tym względzie Hiszpania znów się wyróżnia – ma najwyższy odsetek skutecznych odbiorów bezpośrednich spośród wszystkich 48 drużyn na turnieju (68,18%). Argentyna próbowała takich odbiorów najczęściej (141; Hiszpania jest trzecia z wynikiem 110), ale jej skuteczność jest znacznie niższa. Udało się tylko w 56,74% przypadków, co daje dopiero 31. miejsce.
Dzięki pressingowi podopieczni Luisa de la Fuente potrafią też wymuszać błędy na rywalach w inny sposób, np. zakłócając ich rozegranie. Nikt nie odzyskał tylu piłek co Hiszpania – zarówno w tercji ataku (40, Argentyna 22), jak i w środku pola (155, Argentyna 124).
"Hiszpania to najlepiej zorganizowana drużyna na tym turnieju. Między innymi ma też znakomitą obronę przejściową i jest przygotowana na ewentualne straty, więc nie daje się zaskoczyć kontratakami" - zauważa analityk danych Flashscore Marek Kabat.
Struktura
Wszystko w Hiszpanii kręci się wokół środka pola, gdzie De la Fuente postawił na ustawienie w rombie – system szczególnie popularny w latach 90. Hiszpański selekcjoner jednak go unowocześnił. Jego zabezpieczeniem z tyłu jest Rodri, który pełni rolę defensywnego pomocnika z zadaniami ofensywnymi, czyli aktywnie włącza się do ataków. Przed nim, nieco głębiej, gra albo Pedri jako rozgrywający, albo Fabian Ruiz w meczach, gdzie bardziej liczy się odbiór piłki.
Po przeciwnej stronie bardziej wysunięty Dani Olmo gra jako drugi napastnik lub nawet wysunięty atakujący, podobnie jak Mikel Merino, gdy pojawia się na boisku. Potrafi wchodzić w pole karne, co udowodnił, zdobywając zwycięskie gole w 1/8 finału z Portugalią i w kolejnej rundzie z Belgią.
Na szczycie ustawienia znajduje się Mikel Oyarzabal (lub Ferran Torres) jako fałszywa dziewiątka, który porusza się między linią obrony a pomocą rywala, szuka prostopadłych podań i robi miejsce z przodu. Wzorcowym przykładem była bramka przeciwko Portugalii.
Pozostali wspierają atak. Środkowy obrońca Pau Cubarsi często podłącza się wysoko i bierze udział w przedostatniej fazie akcji ofensywnych. Jego partner Aymeric Laporte również nie boi się angażować w rozegranie. Obaj wykonali najwięcej podań wertykalnych na turnieju (Laporte 204, Cubarsi 185).
Bocznych obrońców Hiszpanii można uznać za dodatkowych pomocników, dlatego linia defensywna tej drużyny jest drugą najwyżej ustawioną na turnieju (po Kanadzie). Średnia oczekiwanych goli straconych na mecz wynosi 0,3, a w całym turnieju stracili tylko jedną bramkę – to zdecydowanie najlepszy wynik.
Argentyna
Stałe fragmenty gry na pierwszym planie
Dla obrońców tytułu finał nie zapowiada się zbyt optymistycznie, jeśli pozostaną przy swoim dotychczasowym stylu. Rzadko stosują wysoki pressing i pozwalają rywalom spokojnie rozgrywać piłkę, co idealnie pasuje ich najbliższemu przeciwnikowi.
Warto jednak zauważyć, że Argentyna stosowała na tym turnieju różne rozwiązania taktyczne i selekcjoner Lionel Scaloni może mieć w zanadrzu inny plan. Tym, na czym Lionel Messi i jego koledzy mogą polegać, są stałe fragmenty gry. Wykonują je najlepiej ze wszystkich drużyn na turnieju.
Zdobyli siedem bramek po stałych fragmentach, mimo że ich lider nie wykorzystał dwóch rzutów karnych. Jednego zamienił na gola, a jego koledzy dołożyli cztery trafienia po rzutach rożnych i dwa po bezpośrednich rzutach wolnych. Argentyna wykonywała najwięcej rzutów karnych, zdobyła najwięcej bramek po rzutach wolnych i rożnych na tym turnieju.
Messi odpowiada za dośrodkowania z rzutów rożnych – posłał ich w pole karne aż 16, co jest najlepszym wynikiem drużynowym na mundialu. Jego zespół wyprzedził nawet Anglię, która uchodzi za specjalistę w tym elemencie. Jak jednak wywalczają te stałe fragmenty?
"Argentyna czeka na rywala w średnim pressingu i raczej nie będzie naciskać Hiszpanii blisko własnej bramki. Musi więc sprawić, by jej blok środkowy był aktywny, agresywny i zwarty. Wtedy Messi i pozostali napastnicy mogą znaleźć się w groźnych pozycjach w tercji ataku" - tłumaczy Kabat.
Fazy przejściowe
Argentyna lubi przesuwać się do przodu w sposób uporządkowany, z większą liczbą zawodników i w wolniejszym tempie. Pod względem szybkości progresji piłki jest nawet wolniejsza od swojego finałowego rywala. Mimo to, w przeciwieństwie do Hiszpanii, Albicelestes nie ograniczają się do jednego typu przejścia do ataku. I to przynosi efekty.
Chociaż nie są typową drużyną kontratakującą, zdobyli najwięcej bramek po kontrach na tym turnieju (cztery). Mają też trzecią najwyższą liczbę kontrataków (12), podczas gdy Hiszpania średnio przeprowadza jeden szybki kontratak na dwa (!) mecze.
Argentyna najczęściej wykorzystuje środkowy sektor boiska do przesuwania akcji. Francuzi i Belgowie próbowali atakować Hiszpanię lewą stroną (proporcje poniżej), za plecami wysuniętego Lamine'a Yamala, ale nie przyniosło to większych efektów.
Jeśli Messi i spółka chcą osiągnąć lepszy rezultat, muszą wykorzystać przestrzeń zostawianą przez ofensywnie grającego wahadłowego Marca Cucurellę. Właśnie po dośrodkowaniu z prawej strony Hiszpania straciła jedynego gola na tym turnieju.
Być może to wyzwanie dla Messiego? To dokładnie ten sektor, w którym Messi lubi operować – w półfinale z Anglią zaliczył stamtąd dwie asysty. I znów wszystko zostawił na końcówkę – on i jego drużyna są szczególnie groźni pod presją.
Po 70. minucie zdobył 12 ze swoich 19 bramek, jakby właśnie wtedy jego nieustępliwy styl ostatecznie przełamywał opór rywali i pozwalał mu trafić do siatki.
Słabe punkty
Hiszpania
Dla La Rojy słabość tkwi właśnie w jej najmocniejszym elemencie – wspomnianym rombie. To serce drużyny, centrum dowodzenia; bez niego zespół się zatrzymuje. I właśnie tam Argentyna może znaleźć mocną odpowiedź. Jeśli uda się ograniczyć wpływ Rodriego (zwłaszcza) i jego pomocników, Hiszpania będzie miała poważny problem.
Bez swojego generała Hiszpania rozegrała w poprzednim sezonie osiem meczów, gdy był kontuzjowany, i straciła 14 bramek. W tym sezonie, z nim na boisku, zagrała 11 spotkań i straciła tylko jednego gola! Innymi słowy, nikt nie potrafił wyłączyć centrum dowodzenia Hiszpanii, gdy przewodził mu Rodri.
Argentyna może być pierwszą, której się to uda. Ma bowiem bardzo silny środek pola, którego liderem jest Leandro Paredes. Po powrocie z Europy do ojczyzny nieco zniknął z pierwszego planu i w dwóch pierwszych meczach turnieju zagrał tylko osiem minut. W fazie pucharowej stał się jednak nieodzowną częścią składu, pomagając w defensywie i rozpoczynając ataki.
Wraz ze środkowymi obrońcami Lisandro Martinezem (7,8) i Cristianem Romero (7,6), Paredes ma najwyższą średnią ocenę na Flashscore (7,8) po Messim.
Argentyna
Drużyna Lionela Scaloniego ma na tym turnieju spore problemy w defensywie. Nie zachowała czystego konta w pięciu kolejnych meczach, tracąc bramki nawet z jedną z najsłabszych ekip turnieju – Jordanią – oraz po dwa gole z Egiptem i Republiką Zielonego Przylądka w fazie pucharowej.
Częściowo to kwestia pecha (według 'expected goals against' straciła o trzy bramki więcej, niż powinna), ale zawodzi też bramkarz. Emiliano Martinez został wybrany najlepszym bramkarzem poprzednich mistrzostw świata, lecz w tym roku spisuje się znacznie poniżej oczekiwań. W meczach z Egiptem i Jordanią nie obronił żadnego strzału i aż trzy razy wyciągał piłkę z siatki.
Jego skuteczność obron wynosi 56,25%, co daje mu dopiero 38. miejsce wśród bramkarzy na turnieju, podczas gdy Unai Simon z Hiszpanii jest zdecydowanie wyżej (90%). Simon w całym turnieju skapitulował tylko raz (choć obrona oszczędziła mu ostrzałów), a jego finałowy rywal stracił siedem bramek i zapobiegł o 1,5 gola mniej, niż wynikałoby z expected goals.