Jan Urban miał wnieść do tej reprezentacji trochę świeżości, poukładać kilka rzeczy i sprawić, że znów będziemy oglądać kadrę z przyjemnością. Tymczasem coraz trudniej dostrzec, dokąd właściwie zmierzamy. Oczywiście nie wszystko jest winą selekcjonera, ale to on odpowiada za wybór piłkarzy, ustawienie i przygotowanie drużyny. A skoro kolejny raz coś nie działa, to może pora po prostu spróbować z kimś innym?
Najbardziej irytuje mnie to, że wciąż wracają te same problemy. Wolne rozgrywanie piłki, brak ruchu, mnóstwo niedokładności i ogromne przestrzenie między formacjami. Rumuni nie musieli nawet rozgrywać wielkiego spotkania, żeby nas pokonać. Wystarczyło trochę przyspieszyć, wykorzystać nasze błędy i już robiło się niebezpiecznie. A my? Jak zwykle próbowaliśmy coś wymyślić, ale przeważnie kończyło się na dobrych chęciach.
Te same błędy, te same problemy. Ile można?
Jakub Kiwior to dla mnie jedno z największych rozczarowań. W FC Porto zbiera pochwały, uchodzi za solidnego obrońcę, a w reprezentacji wygląda momentami tak, jakby zapominał, jak gra się w piłkę. Może liga portugalska jest po prostu słabsza, niż nam się wydaje, a dobre występy w klubie trochę zakłamują obraz jego możliwości? Bo ile można tłumaczyć go doświadczeniem i potencjałem? Pod nieobecność Jana Bednarka miał być liderem defensywy, a zamiast tego oglądaliśmy kolejną porcję nerwowości i niepewności.
Z przodu wcale nie było lepiej. Robert Lewandowski znów rozczarował, nie wykorzystał swoich okazji i trudno było dostrzec w nim lidera, który potrafi pociągnąć drużynę w trudnym momencie. Nikt nie odbierze mu zasług, ale ma już 38 lat i naprawdę najwyższa pora zacząć myśleć o reprezentacji, która nie będzie od niego uzależniona. Zresztą podobne pytania można zadawać przy innych nazwiskach.
Świderski gra, Nowak siedzi na kanapie. Gdzie tu logika?
Karol Świderski gra w Ekstraklasie po prostu słabo. Owszem, ostatnio zaliczył kilka lepszych występów w Widzewie, ale umówmy się – to nadal tylko Ekstraklasa, w której przez większość czasu niczym szczególnym się nie wyróżniał. Ot, ligowy dżemik i tyle. A mimo to regularnie dostaje szanse w reprezentacji, choć wczoraj znów zagrał fatalnie. I tutaj pojawia się pytanie: skoro Bartosz Nowak jest podobno za stary i za słaby, bo gra tylko w Ekstraklasie, to dlaczego Świderski może grać w kadrze? Przecież Nowak od dłuższego czasu jest jednym z najlepszych zawodników ligi, a Świderskiemu wystarczy kilka przyzwoitych spotkań, żeby znów znaleźć się w reprezentacji. Gdzie tu logika? Czy naprawdę wystarczy znane nazwisko i kilka wcześniejszych występów z orzełkiem na piersi, żeby mieć miejsce w składzie?
I właśnie dlatego tak bardzo brakuje mi w tej reprezentacji normalnej rywalizacji. Bartosz Nowak jest konsekwentnie pomijany, mimo że w GKS-ie Katowice od dłuższego czasu prezentuje świetną formę. Siedem goli, osiem asyst, ogromny wpływ na ofensywę swojej drużyny. Ale nie, jest za stary, bo ma 33 lata. Trochę zabawne, że 38-letni Lewandowski może być ważną częścią kadry, a pięć lat młodszy Nowak nie pasuje do koncepcji. Przecież nikt nie każe budować na nim reprezentacji na kolejne dziesięć lat. Może po prostu warto powołać zawodnika, który aktualnie dobrze gra w piłkę?
Młodzi pokazali, że warto na nich stawiać
Żeby jednak nie było, że wszystko jest beznadziejne, wczoraj zobaczyliśmy też kilka pozytywów. Marcel Reguła zdobył bramkę i pokazał, że warto dawać szanse młodym. Kacper Potulski nie bał się pojedynków, potrafił odważnie ruszyć z piłką, a Oskar Kubiak, mimo błędów, również próbował brać grę na siebie. Do tego Adrian Benedyczak, który w debiucie wszedł z ławki i wniósł więcej energii niż niektórzy przez całe spotkanie. Nie twierdzę, że ta czwórka nagle zbawi polski futbol, ale przynajmniej było widać chęci, odwagę i głód gry. A tego momentami brakowało znacznie bardziej doświadczonym kolegom.
I tu dochodzimy do sedna. Nie potrzebujemy rewolucji polegającej na wyrzuceniu wszystkich starszych zawodników. Potrzebujemy normalnych zasad. Jeśli ktoś gra słabo, nie powinien mieć zagwarantowanego miejsca tylko dlatego, że występuje w znanym klubie albo ma kilkadziesiąt meczów w reprezentacji. Kiwior, Bednarek, Świderski czy nawet Lewandowski muszą czuć, że ktoś może ich zastąpić. Z kolei młodzi powinni dostawać szanse nie od święta, ale regularnie. Do tego potrzeba szybszej gry, lepszego pressingu, większej odwagi i przede wszystkim konkretnego pomysłu na to, co chcemy robić z piłką.
Urban może oczywiście powiedzieć, że odmładza kadrę. I trudno mu tego odmówić. Tylko że sama zmiana kilku nazwisk nie rozwiąże problemów, które widzimy od miesięcy. Młodzież potrzebuje odpowiedniego ustawienia, jasnych zadań i drużyny, która funkcjonuje jako całość. Inaczej nawet największy talent niewiele pomoże.
Panie Urban, może już wystarczy?
Przed nami jeszcze mecz ze Szwecją, w którym zamiast walczyć o awans, musimy martwić się o utrzymanie w dywizji B Ligi Narodów. Sam ten fakt powinien dać wszystkim do myślenia. Bo naprawdę trudno uznać obecną sytuację za sukces.
Moim zdaniem czas Jana Urbana powoli dobiega końca. Nie dlatego, że jest złym trenerem, ale dlatego, że nie widać, aby miał sposób na rozwiązanie problemów tej reprezentacji. Potrzebujemy kogoś, kto nie będzie bał się trudnych decyzji, odważnie postawi na młodzież i wreszcie nada drużynie konkretny styl.
Nie oczekuję, że Polska nagle zacznie grać jak Barcelona. Chciałbym tylko oglądać reprezentację, która potrafi wymienić kilka podań pod presją, nie gubi ustawienia po jednej stracie i nie potrzebuje dwubramkowego deficytu, żeby zacząć grać z większą determinacją.
Bo jeśli po każdym kolejnym rozczarowaniu będziemy słyszeć, że trzeba wyciągnąć wnioski, to za chwilę zabraknie nam miejsca na ich przechowywanie.
