Jej potężna gra jest widoczna gołym okiem, ale myśli i emocje, które ją napędzają, pozostają w dużej mierze ukryte – i Rybakina chce, by tak pozostało.
"Elena nie jest nonszalancka, nie chcę tak mówić, ale po prostu nigdy nie okazuje żadnych emocji", stwierdziła Amerykanka Coco Gauff, która przegrała z Rybakiną w półfinale w Nowym Jorku.
"Wszyscy się denerwujemy i przeżywamy różne rzeczy. Na ile ona to do siebie dopuszcza, nie wiemy, i myślę, że to jest jej siła. Nigdy nie widać, co czuje".
Kiedy Rybakina pokonała Ons Jabeur i sięgnęła po swój pierwszy tytuł wielkoszlemowy na Wimbledonie w 2022 roku, nie krzyczała z radości ani nie rzuciła się na trawę.
Uniosła tylko zaciśniętą pięść, po czym skierowała się do swojego krzesła.
"Będę musiała nauczyć ją, jak się odpowiednio cieszyć", zażartowała Jabeur.
Jednak urodzona w Moskwie Rybakina, która w 2018 roku zdecydowała się reprezentować Kazachstan, twierdzi, że to świadomy wybór taktyczny, by na korcie panować nad emocjami.
"To naprawdę wiele emocji", przyznała. "Staram się to ukrywać, bo nie chcesz, żeby rywalka widziała twoją frustrację, gdy coś idzie nie tak. Osoby, które dobrze mnie znają i są ze mną długo, potrafią wyczytać nawet drobne zmiany na mojej twarzy".
Rybakina musiała zmierzyć się ze swoim słynnym opanowaniem także poza kortem, w obliczu kontrowersji.
W roku, w którym wygrała Wimbledon, rosyjskie tenisistki miały zakaz startu, a ona sama musiała odpowiadać na liczne pytania o wybór gry pod kazachską flagą, gdy była mało znaną 19-latką zajmującą 175. miejsce na świecie.
"Oni we mnie uwierzyli. Nie ma już pytań o to, jak się z tym czuję", odpowiedziała wtedy stanowczo, a gdy przypieczętowała awans na pierwsze miejsce w rankingu, docierając do półfinału w Nowym Jorku, z dumą mówiła o reprezentowaniu kraju, który wsparł jej karierę.
"Za każdym razem, gdy wracam do Kazachstanu, niezależnie od miasta, wszędzie jest mnóstwo dzieci", powiedziała. "Teraz grają w tenisa, a coraz więcej z nich pojawia się na kortach. To dowód, że wszystko jest możliwe, jeśli się wierzy i ciężko pracuje".
Jednak, jak przyznała Rybakina, tenisowa sława nie była jej dziecięcym marzeniem.
"Nigdy nie myślałam, że zostanę zawodową tenisistką albo że w ogóle będę grać w takich turniejach na największych arenach. Po prostu po szkole grałam w tenisa dla przyjemności, spotykałam się z przyjaciółmi. To była tylko zabawa".
Teraz ma już na koncie trzy tytuły wielkoszlemowe. W styczniu pokonała Sabalenkę w finale Australian Open, zdobywając drugi tytuł, cztery lata po triumfie na Wimbledonie.
W międzyczasie jej chorwacki trener Stefano Vukov – który poprowadził ją do sukcesu na Wimbledonie – został zawieszony za potencjalne naruszenie kodeksu etycznego WTA.
Vukovowi zarzucano ostre i obraźliwe zachowania wobec zawodniczek, czemu on sam zaprzeczał.
Rybakina była zirytowana tymi oskarżeniami i zawieszeniem, odmawiając wspólnego zdjęcia z szefową WTA Portią Archer po swoim zwycięstwie w Riyadh Masters w listopadzie 2025 roku.
Od czasu zniesienia zawieszenia Vukov znów jest w jej sztabie.
Jako triumfatorka 14 turniejów, Rybakina dwukrotnie przewodziła klasyfikacji asów w sezonie WTA i – jak podkreśla amerykańska trójka świata Jessica Pegula – znacząco poprawiła grę z głębi kortu.
Pegula, podobnie jak Gauff, uważa jednak, że największą siłą Rybakiny pozostaje jej samokontrola.
"Spokojna jak ogórek", powiedziała Pegula po porażce z Rybakiną w półfinale Australian Open. "Jest bardzo wyluzowana. Naprawdę nie daje ci żadnych sygnałów. Nie masz pewności, czy jest zła, czy podekscytowana, czy jeszcze coś innego. Myślę, że w dzisiejszym tenisie to ogromny atut".