10) Słynny tytuł deblowy BJK (1979)
Tworząc listę najważniejszych momentów Wimbledonu, nie sposób pominąć Billie Jean King.
Sięgnęła po aż sześć tytułów singlowych, ale to deblowy triumf z 1979 roku u boku Martiny Navratilovej wyróżnia się szczególnie, bo dał jej rekordowy, dwudziesty tytuł na Wimbledonie. Dzięki temu wyprzedziła dotychczasową rekordzistkę, swoją rodaczkę z Kalifornii Elizabeth Ryan, która w latach 1914-1934 zdobyła 19 tytułów.
9) Początek ery Open (1968)
Występy Roda Lavera na SW19 na zawsze pozostaną w pamięci kibiców, a jego najbardziej ikonicznym momentem na Wimbledonie było zwycięstwo w trzech setach nad Tonym Roche’em, które dało mu tytuł w 1968 roku. Ten triumf miał ogromne znaczenie, bo oznaczał początek ery Open, kiedy zawodowi tenisiści wreszcie mogli rywalizować w Wielkich Szlemach razem z amatorami.
8) Navratilova bije rekord (1990)
Za największy moment Martiny Navratilovej na Wimbledonie powszechnie uznaje się jej emocjonalny, rekordowy dziewiąty tytuł singlowy w 1990 roku.
W wieku 33 lat Navratilova zaprezentowała tenis na najwyższym poziomie, pokonując Zinę Garrison 6:4, 6:1 na korcie centralnym i bijąc rekord Helen Wills Moody, która miała na koncie osiem tytułów singlowych na Wimbledonie. W całym turnieju 1990 Navratilova straciła tylko jednego seta i rozegrała jeden z najbardziej perfekcyjnych meczów na trawie, by sięgnąć po dziewiąty tytuł.
7) Długo wyczekiwany triumf Murraya (2013)
Na nowego brytyjskiego mistrza singla panów Wimbledon czekał aż 77 lat po tym, jak Fred Perry zdobył tytuł w 1936 roku. W 2012 roku Andy Murray zdołał awansować do finału, ale przegrał z Rogerem Federerem. Rok później Szkot sięgnął już po trofeum, pokonując Novaka Djokovicia w trzech setach.
6) Najdłuższy mecz w historii (2010)
Pojedynek Isner–Mahut podczas Wimbledonu 2010 przeszedł do historii jako najdłuższy mecz tenisowy wszech czasów – trwał aż 11 godzin i 5 minut, rozłożonych na trzy dni. Spotkanie pierwszej rundy rozegrano na korcie nr 18 w dniach 22-24 czerwca 2010 roku, a John Isner pokonał Francuza Nicolasa Mahuta po niesamowitym piątym secie zakończonym wynikiem 70:68.
5) Serena dogania Graf (2016)
Serena Williams to bez wątpienia jedna z najwybitniejszych tenisistek w historii. W 2016 roku zapisała jeden z najważniejszych momentów swojej kariery, wygrywając tytuł singlowy na Wimbledonie po zwycięstwie nad rozstawioną z numerem czwartym Niemką Angelique Kerber 7:5, 6:3. Sięgając po siódmy indywidualny tytuł na Wimbledonie, zrównała się z rekordem Steffi Graf w erze Open – 22 tytuły wielkoszlemowe w singlu.
4) Słynne łzy Novotnej (1993)
Mimo wspaniałej kariery, Jana Novotná jest najbardziej zapamiętana z płaczu na ramieniu księżnej Kentu po dramatycznej porażce w finale singla kobiet Wimbledonu 1993 ze Steffi Graf, choć wydawało się, że jest już o krok od zwycięstwa. Novotná prowadziła 4:1 w decydującym secie, ale straciła serwis, przegrała pięć kolejnych gemów i oddała tytuł Graf.
3) Najmłodszy mistrz Wimbledonu (1985)
W 1985 roku Boris Becker szturmem wkroczył na międzynarodową scenę w wieku zaledwie 17 lat. Tuż po zdobyciu pierwszego tytułu ATP Tour na Queens, Becker przystąpił do Wimbledonu jako nierozstawiony, ale szybko stał się jednym z największych objawień turnieju. Po znakomitej serii zwycięstw sięgnął po tytuł, pokonując w finale Kevina Currena i zostając najmłodszym mistrzem w historii tej imprezy.
2) Nadal kontra Federer (2008)
W kolejnym legendarnym pojedynku Rafael Nadal zakończył niesamowitą serię 65 zwycięstw Rogera Federera na trawie. W finale, który kilkukrotnie przerywał deszcz, Nadal po niemal pięciu godzinach walki, przy zapadającym zmroku, sięgnął po swój pierwszy tytuł na Wimbledonie. Był to także pierwszy wielkoszlemowy triumf Nadala poza kortami ziemnymi Rolanda Garrosa i jego piąty tytuł wielkoszlemowy w karierze.
1) Borg kontra McEnroe (1980)
Finał Wimbledonu mężczyzn z 1980 roku uchodzi za jeden z najlepszych meczów w historii – Björn Borg przegrał niezapomniany, trwający 22 minuty tie-break czwartego seta 18:16 z Johnem McEnroe. Niezwykle opanowany Szwed ostatecznie wygrał jednak cały mecz i sięgnął po piąty z rzędu tytuł. Jesienią tego samego roku kontrowersyjny Amerykanin zrewanżował się Borgowi, pokonując go w pięciu setach podczas US Open.