O możliwej kandydaturze Francuza spekuluje się już od około dwóch i pół miesiąca. Wenger, który obecnie pełni funkcję dyrektora FIFA ds. globalnego rozwoju futbolu, publicznie dystansował się od Infantino, między innymi z powodu jego planu sprzedaży udziałów w mistrzostwach świata. Jak sam mówił, dowiedział się o tym pomyśle z mediów i domagał się jego wycofania oraz powrotu do niezależnego i transparentnego zarządzania organizacją.
Od końca sierpnia Wenger wielokrotnie skłaniał się ku decyzji o wystartowaniu przeciwko Infantino, ale jednocześnie zniechęcały go przeszkody, jakie wiązałyby się z taką kandydaturą. Początkowo czuł obowiązek, by uniemożliwić urzędującemu prezydentowi zdobycie kolejnej czteroletniej kadencji, a coraz bardziej przeszkadzała mu sytuacja we władzach FIFA. Później zaczął jednak wątpić, czy w ogóle ma szanse odnieść sukces w starciu z silnymi wpływami Infantino.
Zdawał sobie również sprawę, że jako prezydent FIFA musiałby zajmować się przede wszystkim administracyjnym i politycznym zarządzaniem organizacją, a nie pracą nad rozwojem futbolu, której chciał się poświęcić.
Wenger był dla przeciwników obecnych władz interesującym wyborem. Choć jest Europejczykiem, nie jest związany z UEFA, cieszy się międzynarodowym szacunkiem i ma dobrą reputację w Afryce oraz Azji. Dzięki pracy dla FIFA współpracuje ponadto z przedstawicielami wszystkich 211 zrzeszonych w niej federacji. Do kandydowania miała go również nakłaniać część działaczy światowej federacji niezadowolonych z metod Infantino.
Wybory prezydenta FIFA odbędą się 18 marca w marokańskim Rabacie. Czas na znalezienie odpowiedniego kandydata jednak się kurczy, ponieważ termin zgłaszania kandydatur upływa już 18 listopada. UEFA wielokrotnie zapowiadała przy tym, że wystawi przeciwko Infantino własnego przedstawiciela.