Pettit, wybrany do Drużyny 75-lecia NBA, był dwukrotnym zdobywcą tytułu MVP NBA (1956, 1959), dwukrotnym królem strzelców i czterokrotnym zdobywcą tytułu MVP Meczu Gwiazd (1956, 1958, 1959, 1962) w trakcie 11 sezonów (1954-1965) gry w amerykańskiej lidze.
Został Debiutantem Roku w barwach Milwaukee Hawks w sezonie 1954/55, zanim drużyna przeniosła się do St. Louis na ostatnie 10 sezonów jego kariery. W 792 spotkaniach, jakie rozegrał w sumie w sezonie zasadniczym, notował średnio 26,4 punktu, 16,2 zbiórki i 3 asysty.
Z nim w składzie Hawks dziewięć razy wystąpili w play off, czterokrotnie docierając do finałów NBA, w sezonie 1957/58 zdobyli mistrzostwo, a Pettit został MVP finałów, notując średnio 29,3 punktu i 17 zbiórek. Został pierwszym zawodnikiem, który zdobył 50 punktów w meczu finałowym - w decydującym szóstym meczu finału z Boston Celtics, wygranym 110:109. Do dziś jest to szósta najwyższa zdobycz w historii finałów NBA. W 88 meczach play off Pettit notował średnio 25,5 punktu i 14,8 zbiórki.
Wprowadzając go do Galerii Sław Koszykówki w 1971 roku instytucja ta określiła go mianem „giganta gry”. Mierzący 206 cm wzrostu, utalentowany, elegancki i imponujący w ofensywie Amerykanin został również pierwszym zawodnikiem, który przekroczył 20 000 punktów zdobytych w NBA (łącznie 20 880).
W maju 1964 roku Pettit, wraz z innym gwiazdami, m.in. Bobem Cousym, Billem Russellem, Oscarem Robertsonem, był w składzie ekipy All Star NBA, prowadzonej przez słynnego coacha Reda Auerbacha, która gościła w Polsce, rozgrywając mecze w Warszawie, Wrocławiu, Krakowie i Gdańsku. Wszystkie zakończyły się wysokimi wygranymi Amerykanów, a w spotkaniach z Wisłą Kraków (117:70) i Wybrzeżem Gdańsk (117:71) Pettit był najlepszym strzelcem, zdobywając po 32 punkty.