Łzy i poczucie niedokończonej symfonii po mundialu pełnym napięcia i emocji dla Argentyny. Dwaj Lionelowie, Scaloni i Messi, nie kryli wzruszenia po porażce 0:1 z Hiszpanią.
W meczu tym południowoamerykańska drużyna zrezygnowała z własnego stylu gry i niemal całkowicie skupiła się na przeszkadzaniu rywalom. Ostatecznie zapłaciła za to wysoką cenę.
Oczekiwania były ogromne, być może zbyt duże. W rzeczywistości po mundialu, w którym Argentyna męczyła się z Republiką Zielonego Przylądka, Egiptem i Szwajcarią, Argentyńczycy pokazali prawdziwie przekonujący futbol tylko w meczu z Anglią, gdy byli już pod ścianą.
Niewiele pomysłów na grę i jedynie walka jako główna zasada, a do tego oczywista decyzja, by oprzeć wszystko na barkach Messiego, co taktycznie zmuszało resztę do biegania za niego dwa razy więcej.
Po Messim
Najważniejsze pytanie, które krąży po biurach w Ezeizie, czyli siedzibie Argentyńskiej Federacji Piłkarskiej, brzmi: co dalej, jeśli Messi rzeczywiście zakończy karierę reprezentacyjną? Przez ostatnie 20 lat były piłkarz Barcelony był nie tylko stałym punktem kadry, ale też zawodnikiem, wokół którego budowano cały projekt – zarówno taktyczny, jak i ludzki.
Bo obok jego boiskowej wielkości była też emocjonalna kruchość, którą pomagali mu okiełznać koledzy z drużyny i trenerzy.
Nieprzypadkowo przełom nastąpił wraz z pojawieniem się Scaloniego na ławce, który od początku traktował go jak starszego brata. Jako były kolega z kadry, która grała na mundialu w 2006 roku, były piłkarz Lazio i Atalanty został przewodnikiem trochę przez przypadek, ale po odejściu Angela Di Marii, prawdziwego partnera Messiego, nie potrafił znaleźć istotnych alternatyw taktycznych.
Teraz trzeba będzie znaleźć sposób na zbudowanie nowej Argentyny, która może potrzebować czasu, by odzyskać równowagę i stać się naprawdę skuteczna, a przy tym choć trochę przyjemna do oglądania.
Na dziś nie ma drugiego Messiego, a jedynym zawodnikiem, który mógłby go taktycznie zastąpić, jest Nico Paz, który w wieku 22 lat wciąż czeka na debiut w Lidze Mistrzów i grę w koszulce klubu z najwyższej półki.
Nowa motywacja
Jedyną pewnością w głowie Claudio Tapii, obecnie odpowiedzialnego za wszystkie decyzje dotyczące argentyńskiej piłki, jest to, że trzeba znaleźć nową motywację. Albicelestes zakończyli niezwykłą drogę, która w pięć lat kalendarzowych przyniosła dwa triumfy w Copa America i mistrzostwo świata, a obraz Messiego sfrustrowanego ukochaną reprezentacją stał się wyraźny.
Frustracja ta była widoczna, gdy argentyński kapitan domagał się czerwonej kartki dla Marca Cucurelli w finale, unosząc rękę jak dziecko skrzywdzone w szkole. Niezbyt godne zakończenie dla mistrza, który przez 20 lat był na ustach świata dzięki rekordom i błyskotliwości. Zwłaszcza teraz, gdy Scaloni zasugerował, że może odejść, trzeba będzie znaleźć nowego człowieka na ławkę trenerską.
Wielu domaga się przyjścia Diego Simeone, trenera o wielkiej renomie, który być może jest gotowy przejąć kadrę swojego kraju. Na razie jednak pozostaje świadomość, że Argentyna Scaloniego była najsilniejsza w historii, jeśli chodzi o osiągnięte wyniki.
Przejdzie do historii, mimo że w ostatnim mundialu jej postawa nie przystawała do aktualnych mistrzów świata. Drużyna, która – dzięki nieomylnej karmie – przegrała minimalnie i nie pokazała niczego nowego.