Dlaczego Duńczycy i Szwedzi zacisną kciuki, by Brazylia zakończyła norweską mundialową histerię

Podobnie jak islandzki "thunderclap", który zawładnął Euro 2016, zsynchronizowany okrzyk wiosłowania wikingów towarzyszący występom norweskiej reprezentacji stał się fenomenem mundialu 2026 w mediach społecznościowych.

Podczas gdy kibice piłkarscy wiosłowali na stadionach w Bostonie i na Times Square, Norwegowie kontynuowali tę tradycję w szkołach, szpitalach, a nawet w parlamencie, gdzie do zabawy dołączył premier. Nawet amerykańskie służby mundurowe witały tak Norwegów na jednym z lotnisk.

Gwiazdor Norwegii Erling Haaland opublikował nagranie drużyny wiosłującej po zwycięstwie nad Wybrzeżem Kości Słoniowej i powiedział dziennikarzom: "Kiedy tysiące ludzi wiosłuje razem z tobą, czujesz tę energię. To powoduje ciarki na plecach".

Gdy zespół Stale Solbakkena osiągnął najlepszy wynik na mundialu od 1998 roku, docierając do 1/8 finału, ogromne tłumy rozradowanych kibiców wywołały taki hałas, że sejsmolodzy mieli podobno zarejestrować trzęsienie ziemi w Oslo.

Duńczycy i Szwedzi krzywią się na ten widok

Dla Duńczyków i Szwedów jednak świętowanie sąsiadów okazało się bardziej uciążliwością niż nowością. "Nigdy tego nie zrobię. Tylko wzdychamy. Chyba głównie do ekipy telewizyjnej, która za każdym razem postanawia to pokazywać z bliska" - powiedział dziennikarzom na konferencji prasowej obrońca Szwecji Gustaf Lagerbielke przed odpadnięciem Szwecji z mundialu po meczu z Francją. "To przecież bardzo przypomina islandzkie klaskanie. Ale niech każdy robi, co lubi".

Nawet skandale norweskiej monarchii i szerokie powiązania księżniczki Mette-Marit ze zmarłym przestępcą seksualnym Jeffreyem Epsteinem, a także poważne zarzuty karne wobec jej syna Mariusa Borga Hoiby'ego, nie były w stanie ostudzić norweskiej gorączki mundialowej. Rząd poluzował surowe przepisy dotyczące alkoholu, a bilety na wspólne oglądanie meczu z Brazylią na stadionie Ullevaal w Oslo rozeszły się w mniej niż 10 minut.

Gdy zabawa po zwycięstwie 2:1 nad Wybrzeżem Kości Słoniowej osiągnęła apogeum, norwescy kibice zaczęli śpiewać "Kupić całą Szwecję" ("Kjøpe hele Sverige") – norweską patriotyczną piosenkę żartującą ze Szwecji do melodii amerykańskiej pieśni ludowej "She’ll Be Coming 'Round the Mountain".

Norwegia ma tak dużo, może wystarczy?

Piosenka porusza drażliwy temat w relacjach Norwegii z sąsiadami ze Skandynawii, bo Duńczycy i Szwedzi zazdroszczą Norwegom ogromnego bogactwa. Norwegia regularnie plasuje się w czołówce najbogatszych krajów świata, a dzięki niewielkiej populacji (około 5,5 miliona mieszkańców) i ogromnym złożom ropy oraz gazu na morzu, kraj ten generuje niezwykłe dochody na obywatela.

Jakby tego było mało, Norwegia może się także pochwalić niesamowitą przyrodą, o której sąsiedzi ze Skandynawii mogą tylko pomarzyć. Szwecja ma wprawdzie rozległe dzikie tereny, piękne archipelagi i gęste lasy, a Dania – malownicze wybrzeża, ale żaden z tych krajów nie może się równać z norweskimi lodowcowymi fiordami i ośnieżonymi szczytami górskimi, które budują światową renomę Norwegii jako przyrodniczego raju.

Aby jeszcze bardziej wzbudzić zazdrość sąsiadów, Norwegia zaledwie cztery miesiące temu umocniła swoją pozycję sportowej potęgi, dominując na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2026 w Mediolanie i Cortinie oraz zdobywając aż 41 medali (w tym 18 złotych). Johannes Klaebo został rekordzistą wszech czasów pod względem liczby złotych medali w historii zimowych igrzysk – ma ich już 11. U sąsiadów sporty zimowe też mają swoje znaczenie, ale wyniki zostają w tyle.

Dotąd przynajmniej w piłce Norwegia była słabsza

Duńczycy i Szwedzi jeszcze do niedawna mogli pocieszać się piłką nożną – przynajmniej przed mundialem 2026 – bo zawsze dominowali nad norweskimi rywalami pod względem awansów na wielkie turnieje. Teraz jednak te czasy wydają się przeszłością.

"Jeśli chodzi o piłkę nożną, Duńczycy lubią uważać się za Brazylijczyków Skandynawii" - powiedział mi selekcjoner reprezentacji Norwegii Stale Solbakken, gdy rozmawiałem z nim podczas pisania książki „Indspark Udefra” z 2014 roku.

"Duńczycy zawsze postrzegali siebie jako starszego brata Norwegii w piłce nożnej i zawsze chcą podkreślać swoją wyższość w tej części świata. Zawsze starają się promować atrakcyjny futbol i wolą przegrać 4:5 w widowiskowym meczu pełnym pięknych zagrań niż wygrać 1:0 w śmiertelnie nudnym spotkaniu. Dlatego wcześniej wyśmiewali nas za bardziej bezpośredni styl gry" - mówił Solbakken.

W tej samej książce była mistrzyni olimpijska i jedna z najlepszych piłkarek ręcznych w historii, Gro Hammerseng, mówi, że Duńczycy mogliby się czegoś nauczyć od Norwegów. "Gdy grałam w Danii, często miałam wrażenie, że Duńczycy skupiają się bardziej na negatywach niż pozytywach i być może nie potrafią cieszyć się sukcesami innych tak, jak my w Norwegii".

Jeśli Norwegia podtrzyma swoją imponującą passę przeciwko najbardziej utytułowanej reprezentacji w historii mundialu, Duńczycy i Szwedzi zapewne będą planować wakacje na południowej półkuli, obawiając się konfrontacji z własnymi kompleksami, gdyby zdecydowali się odwiedzić Oslo, Bergen, Bodo lub Stavanger...