Światło czerwone. Ludzie zasad? Potknęli się o najprostszą
W sobotę żywiołowy doping Torcidy w Zabrzu w żadnym razie mnie nie raził – informacje z Krakowa dopiero spływały, a do zrozumienia kontekstu i przetrawienia koszmarnej całości droga pozostawała długa. Ale w niedzielę zachowanie Żylety było już zwyczajnie niegodne. Nie lubię rozliczać innych z przeżywania żałoby, każdy powinien sam decydować.
I na innych stadionach kibice zdecydowali: gremialnie zrezygnowali ze zorganizowanego dopingu, niektórzy nie wieszali żadnych flag, a inni wywiesili nawet swoje wyrazy wsparcia i smutku. Ale nie przy Łazienkowskiej, tam musiał być pełny repertuar.
Wliczając sporo wyzwisk i chyba najgłupszy możliwy w tych okolicznościach wybór, czyli "jechanie" po policji, gdy walka o życie bohaterów w mundurach jeszcze nie dobiegła końca mimo wybudzenia obu ze śpiączki. I pomyśleć, że nawet fani w niemieckim Magdeburgu potrafili po polsku wyrazić solidarność z całym Krakowem, a nie tylko zaprzyjaźnionym Hutnikiem, za to w Warszawie woleli śpiewać o nożownikach, sędzi i jego rodzinie, itd.
Ludzie obwieszeni flagami o patriotyzmie i hasłami o zasadach, uważający się za spadkobierców powstańców nie umieli się zamknąć ten jeden raz. Żeby była jasność: to absolutnie nie dotyczy całego stadionu, nawet nie całej Żylety. Wiem doskonale, że wielu ze zdumieniem patrzyło po sobie, gdy te rzeczy intonowali "kumatsi". I cała Polska też patrzyła, niestety.
Światło pomarańczowe. Czekał długo i oby nie musiał znów poczekać
Dość o trybunach. Było w ten weekend kilka bardzo ciekawych boiskowych historii, jak przełamanie Karola Czubaka po (zbyt) wielu frustrujących sytuacjach czy niesamowity charakter Erika Janzy, który dał mu i gola, i kosztował kontuzję. Ale wszyscy wiedzieliśmy, że Czubak w końcu się przełamie, a Janza nawet z urwaną nogą zostawiłby wszystkie siły na murawie.
Dlatego pamiętnym, choć niejednoznacznym momentem do zapamiętania z weekendu jest dla mnie występ Bartosza Bereszyńskiego. Zdobył pierwszego gola w Polsce od 12 lat, którym odpowiedział na chór krytycznych głosów, a w kluczowym momencie zanotował niemal filmową interwencję, ratując Motor przed stratą gola i rozbijając się o słupek.
Z uwagi na zderzenie ten moment oceniam niejednoznacznie, bo cały weekend niepewnie nasłuchiwałem wieści z Lublina, by nie potwierdziło się, że po takim meczu stało się jednak więcej niż stłuczenie.
Światło zielone. Poznań długo mu tego nie zapomni
Spisywane przez cały weekend pozytywne historie musiałem z żalem wyrzucić do kosza po ostatnim gwizdku ostatniego meczu. Przykro mi Rakowie i Radomiaku, Wasza odmiana losu już nie robi na mnie wrażenia, a na pewno nie takie.
Bo że Marcel Reguła wielkim talentem jest, to wszyscy wiedzieliśmy. Ale że taktyka pt. „bronią wszyscy, ofensywę zostawcie Regule” prawie pogrąży wielkiego Lecha? Tego się nie spodziewałem. I Poznań też nie – reakcje widowni w tym meczu doskonale potwierdzały, że trybuny nie mogły uwierzyć w ciężary dźwigane przez mistrza Polski, a młodzian zalazł im za skórę.
Cała fabuła meczu była koszmarem Poznaniaków, ale kapitalną rozrywką dla neutralnego widza. Kurczowa obrona przez 45 minut – danie firmowe kuchni Ojrzyńskiego – i jeden zuchwały rajd 20-latka z gatunku „ale jak to?!”. Później łatwość, z jaką odzyskał prowadzenie dla swojej drużyny oraz ofiarność, z jaką walczył o wynik mimo upływu sił. I na deser pomeczowy wywiad, w którym narzekał na najlepszy mecz, jaki ktokolwiek w tym sezonie zagrał z Lechem na Bułgarskiej (* nie dotyczy Ligi Europy).
