Meksyk jest przyzwyczajony do meczów otwarcia. Jutro powtórka z 2010 roku

Inaugurujący MŚ sprzed 16 lat odbył się również 11 czerwca w Johannesburgu. Zakończył się remisem 1:1, a bramki zdobyli Siphiwe Tsabalala dla RPA i Rafael Marquez dla Meksyku, który obecnie jest jednym z asystentów selekcjonera Javiera Aguirre, a po mundialu zostanie jego następcą.

Czwartkowy mecz, w którym Meksyk wystąpi w roli gospodarza, podejmie drużynę RPA na legendarnym stadionie Azteca, pierwszym, który uczestników MŚ będzie gościć już po raz trzeci.

W drużynie RPA nie będzie nikogo, kto pamięta spotkanie z 2010 roku. Podczas tamtego Mundialu drużyna południowoafrykańska nie zaprezentowała się najlepiej, choć była gospodarzem, a jako trenera miała zasłużonego Brazylijczyka Carlosa Alberto Parreirę. Po remisie z Meksykiem, przegrała z Urugwajem 0:3 i nic nie pomogło zwycięstwo nad Francją 2:1, gdyż nie awansowała do 1/8 finału.

Natomiast w reprezentacji Meksyku ma szanse zagrać 41-letni bramkarz Guillermo Ochoa, który 16 lat temu był rezerwowym. To szósty mundial meksykańskiego weterana i tym samym stanie się on rekordzistą pod tym względem, wspólnie z Lionelem Messim i Cristiano Ronaldo.

Cała trójka uczestniczyła już w turnieju finałowym w Niemczech w 2006 roku i potem w każdym kolejnym, choć Ochoa w 2006 i 2010 roku nie pojawił się na boisku. Meksykański bramkarz jest pamiętany przez polskich kibiców, bo obronił rzut karny Roberta Lewandowskiego podczas MŚ w 2022 roku w Katarze i mecz obu zespołów zakończył się bezbramkowym remisem.

Meksyk stanie się zresztą drużyną, która jak dotychczas najczęściej inaugurowała mistrzostwa świata - w czwartek będzie to już szósty mecz otwarcia z udziałem tej drużyny. Wcześniej jako pierwsi piłkarze z tego kraju wychodzi na boisko m.in. w premierowym mundialu 1930 roku (1:4 z Francją w Montevideo), a później w 1950, 1958 i 1970.

Tak się składa, że w tegorocznym czempionacie dojdzie do jeszcze jednej powtórki meczu otwarcia. 16 czerwca w East Rutheford spotkają się drużyny Francji oraz Senegalu, które inaugurowały turniej w 2002 roku. Tamten mecz zakończył się sensacyjnym zwycięstwem ekipy afrykańskiej 1:0, zaś turniej w Japonii i Korei Płd. okazał się dla „Trójkolorowych” bardzo niefortunny.

Drużyna trenera Rogera Lemerre’a, wtedy aktualny mistrz świata z 1998 roku i zwycięzca Euro 2000, nie tylko nie wygrała żadnego spotkania, ale nawet nie zdobyła bramki. Po porażce z Senegalem zremisowała bezbramkowo (tak jak w 2010) z Urugwajem i przegrała 0:2 z Danią, zajmując ostatnie miejsce w grupie. Pewnym wytłumaczeniem dla obrońców tytułu było to, że gwiazdor tamtej drużyny Zinedine Zidane mógł zagrać dopiero w ostatnim meczu z Danią.

Z kolei drużyna Senegalu, prowadzona przez francuskiego selekcjonera Bruno Metsu, okazała się rewelacją turnieju w Japonii i Korei Płd. Nie tylko wyszła z grupy, ale w 1/8 pokonała Szwecję i odpadła dopiero w ćwierćfinale z Turcją, w wyniku utraty w dogrywce tzw. złotej bramki.

Mecz Francji z Senegalem tak wtedy, jak i dziś ma dodatkowy podtekst. Senegal jest byłą francuską kolonią, co powoduje, że mobilizacja zwłaszcza zawodników z Afryki jest wyjątkowo duża. Zawodnicy obu drużyn znają się dobrze, bo wielu Senegalczyków gra w lidze francuskiej. Dziś ewentualny sukces Senegalu nie będzie jednak już taką sensacją, jak w 2002 roku. Prowadzony przez trenera Pape Thiawa zespół jest triumfatorem Pucharu Narodów Afryki (wygrał też w 2021 roku), choć formalnie tytuł ten został mu odebrany po skandalu podczas meczu finałowego z Marokiem i przyznany rywalom.